W niedzielę 11 października obchodzimy XXVI Dzień Papieski pod hasłem „Św. Jan Paweł II – uczeń-misjonarz”. Określenie to upowszechnił papież Franciszek, który w adhortacji Evangelii gaudium zauważył, że nie jesteśmy osobno „uczniami” i osobno „misjonarzami”, lecz zawsze „uczniami-misjonarzami”. - Kluczowe jest tu słowo „zawsze”. W życiu chrześcijanina nie ma etapu, w którym tylko się uczymy, i etapu, w którym już tylko głosimy. Jedno rodzi drugie – każdego dnia – podkreśla ekspert KUL, o. dr hab. Mirosław Chmielewski. - Należę do pokolenia kapłanów, którzy wzrastali w czasie pontyfikatu Jana Pawła II. Od dnia jego wyboru na Papieża dojrzewała we mnie decyzja o wstąpieniu do zakonu, a potem o kapłaństwie. Jan Paweł II – wielki misjonarz – towarzyszył mi przez pierwsze 17 lat kapłaństwa. Dziś, po 38 latach posługi, widzę jeszcze wyraźniej, że jego życie jest najlepszym komentarzem do tegorocznego hasła.
Uczeń, który nie skończył nauki
W lutym 1940 r., w okupowanym Krakowie, dziewiętnastoletni Karol poznał w salezjańskiej parafii na Dębnikach Jana Tyranowskiego. Ten prosty krawiec uczył młodych modlitwy i życia wewnętrznego. Wojtyła sam prowadził jedną z grup Żywego Różańca, które tworzył Tyranowski. - Był uczniem i równocześnie przekazywał innym to, co otrzymał. Nie czekał, aż „skończy szkołę” – mówi teolog. Gdy w 1956 roku już jako ksiądz profesor Karol Wojtyła objął kierownictwo Katedry Etyki KUL na jego wykłady przychodziły tłumy studentów, a on sam pozostawał uczniem prawdy. Gdy został biskupem, swoją pensję z KUL-u przeznaczał na stypendia dla studentów i dojazdy swoich uczniów do Krakowa. W 1979 r. na Jasnej Górze, już jako Papież, mówił klerykom i nowicjuszom, że uczniami Chrystusa stali się przez chrzest, a współpracę z Nim przyjmujemy jako Jego uczniowie, by stawać się Jego apostołami. - Uczeń nie jest więc kimś, kto „zaliczył” kurs wiary. To ktoś, kto codziennie wraca do Mistrza: do Eucharystii, Słowa Bożego, modlitwy i rachunku sumienia. Przypominają o tym biskupi w tegorocznym Liście pasterskim Konferencji Episkopatu Polski zapowiadającym ogólnopolskie obchody XXVI Dnia Papieskiego.
Wiara rośnie, gdy się nią dzielimy
W encyklice Redemptoris missio Jan Paweł II zapisał zdanie, które przekreśla schemat „najpierw się uczę, potem głoszę”: „Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana!”. - Misja nie jest nagrodą za ukończoną naukę. Jest jej częścią. Kto dzieli się wiarą, sam lepiej poznaje Chrystusa – podkreśla teolog. W tej samej encyklice , nawiązując do słów Pawła VI, przypomina, że „człowiek współczesny bardziej wierzy świadkom aniżeli nauczycielom”. - Jan Paweł II odbył 104 podróże apostolskie poza Włochy. Sądzę jednak, że słuchano go nie z powodu liczby przebytych kilometrów, lecz dlatego, że jego życie potwierdzało słowa. Był człowiekiem mediów i doskonale rozumiał ich język. A widz przed ekranem szybko wyczuwa fałsz. Ta spójność ucznia i misjonarza przemawiała do milionów ludzi różnych kultur i religii. Dziś misja najczęściej nie wymaga paszportu. Dzieje się w domu, w pracy, na uczelni i w sieci – podkreśla.
Biskupi we wspomnianym Liście pasterskim wskazują, że każdy z nas może być „pierwszą Ewangelią, którą przeczytają nasi sąsiedzi, przyjaciele i dzieci”. - Taką Ewangelią bywa zwykły znak krzyża w pociągu albo rodzina, w której kocha się bezinteresownie. Dotyczy to także świata cyfrowego – mówi teolog.
W 2002 r. Jan Paweł II nazwał internet nowym forum głoszenia Ewangelii. Zaznaczał jednak, że relacje zapośredniczone elektronicznie nigdy nie zastąpią bezpośredniego kontaktu z człowiekiem, którego wymaga prawdziwa ewangelizacja. To samo trzeba dziś powiedzieć o sztucznej inteligencji. Młodym mówię więc: sieć potrzebuje nie tylko treści o wierze, „kontentu”, ale przede wszystkim świadków, żywego ucznia, misjonarza Chrystusa – dodaje.
Misjonarz bez słów
Najtrudniejszej lekcji Jan Paweł II udzielił nam na końcu życia. W adhortacji Christifideles laici pisał, że także chorzy i cierpiący są posłani do pracy w winnicy Pana, a ciężar choroby nie zwalnia ich z tej pracy. Kilkanaście lat później sam to przeżył. - W Niedzielę Wielkanocną, 27 marca 2005 r., pojawił się w oknie, ale nie zdołał przemówić. Zdołał tylko pobłogosławić zgromadzonych na placu Świętego Piotra. Sześć dni później zmarł – wspomina o. prof. KUL Mirosław Chmielewski.
Benedykt XVI mówił 1 maja 2011 r. w homilii beatyfikacyjnej: „Pan pozbawiał go stopniowo wszystkiego, lecz on pozostawał skałą”. Dodał, że właśnie wtedy, „gdy topniały jego siły fizyczne”, Jan Paweł II dawał światu „jeszcze bardziej wymowne przesłanie”.
Karol Wojtyła znał tę prawdę z rodzinnego domu. Wspominał: „Nieraz zdarzało mi się budzić w nocy i wtedy zastawałem mojego ojca na kolanach”. I dodawał: „Nigdy nie mówiliśmy z sobą o powołaniu kapłańskim, ale ten przykład mojego ojca był jakimś pierwszym domowym seminarium”.
- To ważne słowo dla ludzi starszych, chorych i samotnych. Choroba i starość nie są emeryturą z misji. Człowiek przykuty do łóżka, babcia odmawiająca różaniec, ktoś, kto cierpliwie znosi ból – wciąż uczą się Chrystusa. Właśnie przez to stają się Jego misjonarzami, nawet gdy nic nie mówią. Niejeden młody człowiek nauczył się wiary nie z kazania, lecz patrząc na modlących się dziadków – podkreśla o. prof. KUL Mirosław Chmielewski.
Trzy zdania na drogę
Jak więc być uczniem-misjonarzem według Jana Pawła II? - Po pierwsze: nie przestawaj być uczniem – codziennie wracaj do Chrystusa. Po drugie: żyj tak, by życie potwierdzało słowa; wtedy misja dzieje się w domu, w pracy i w sieci. Po trzecie: nie wypisuj się z misji, gdy przychodzą choroba i starość; twoje świadectwo może być wtedy najmocniejsze – odpowiada ekspert KUL.
W niedzielę 11 października usłyszymy w Ewangelii słowa króla z przypowieści o uczcie weselnej: „Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie” (Mt 22,9). Jan Paweł II chodził tymi drogami przez całe życie – zawsze jako uczeń i właśnie dlatego jako misjonarz. Ostatnie zaproszenie przekazał bez słów: uczniem się nie bywa. Uczniem się jest. Jest się misjonarzem – wskazuje o. dr hab. Mirosław Chmielewski, prof. KUL.
Żywy pomnik św. Jana Pawła II
Głównym organizatorem XXVI Dnia Papieskiego, obejmującego całą Polskę, jest Fundacja „Dzieło
Nowego Tysiąclecia”. Fundacja od 26 lat prowadzi program stypendialny dla zdolnej i niezamożnej młodzieży. Pomocą objętych jest ok. 2000 osób z całej Polski, beneficjentami są także osoby uczące się w Lublinie i przynależące do diecezji lubelskiej.
W piątek (9 października) stypendyści zgromadzą się w Kościele Akademickim KUL na Mszy Świętej o godz. 19 i Adoracji Najświętszego Sakramentu, aby modlitwą rozpocząć tegoroczne obchody. W sobotę (10 października) o 15:00 na Placu Litewskim odbędzie się integracja stypendystów z mieszkańcami Lublina.
W niedzielę (11 października) stypendyści będą czynnie uczestniczyli w Mszach Świętych lubelskich parafii oraz głosili świadectwa. Została także przygotowana akcja „Upiekę ciasto dla Fundacji”. W niedzielę, po każdej Mszy Świętej pod Kościołem Akademickim KUL oraz podczas festynu rodzinnego przy parafii pw. Józefa w Świdniku stypendyści będą częstować domowymi wypiekami.








