Nowy numer 33/2020 Archiwum

Zasypane miasto, czyli sposób na życzliwość

Atak zimy - jak zwykle - zaskoczył, choć nie powinien. Przecież w grudniu można się spodziewać, że spadnie śnieg. I spadł. Lublin obudził się bielutki i nieprzejezdny.

Wszystko stało. Większe skrzyżowania zupełnie zakorkowane, a na bocznych uliczkach samochody ślizgały się na najmniejszym wzniesieniu. Sytuacja była na tyle krytyczna, że nikt nie trąbił, nie wygrażał drugiemu. Można powiedzieć, że wszyscy połączyli się w bólu przeżywania pierwszego ataku zimy w mieście. I choć wielu do pracy się spóźniło lub nie dojechało wcale, wszyscy byli wyrozumiali.

Aż miło było patrzeć, jak kierowcy pomagali sobie wzajemnie. Gdy ktoś nie mógł podjechać pod górkę, ci z tyłu wysiadali i popychali tego z przodu. Gdy ktoś wjechał w zaspę, mógł liczyć na życzliwą pomoc przypadkowych ludzi. Gdy kierowcy z bocznych uliczek dojeżdżali do głównych ulic, po których samochody posuwały się w ślimaczym tempie, można było liczyć, że ktoś wpuści bez zbędnych manewrów i nerwowości obecnej każdego innego dnia.

Mimo trudności na drogach było jakoś tak życzliwie i - zaryzykuję powiedzieć - przyjemnie.

Po południu, gdy służby uporały się już z zimą, poranna dobroć zniknęła zupełnie. Znów nikt nie chciał wpuszczać tych z bocznych uliczek, klaksony trąbiły na opieszałych i niejeden kierowca mamrotał pod nosem nieprzyjazne epitety na innych użytkowników dróg.

Po dzisiejszym dniu tak myślę sobie, że niewiele trzeba, by z ludzi wydobyć odruchy dobra, ale równie niewiele trzeba, by nie pozostało z nich ani śladu.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama