Nowy numer 33/2019 Archiwum

Przekonuje świadectwo życia

Ks. prałat Sławomir Laskowski, proboszcz parafii Matki Bożej Królowej Polski w Lublinie, mówi o pracy duszpasterskiej, zaufaniu Chrystusowi i wspólnocie.

Ks. Rafał Pastwa: Rozmawialiśmy na łamach „Gościa Lubelskiego” ponad rok temu, gdy wróciłeś do Polski po niemal trzech dekadach pracy duszpasterskiej, a raczej misyjnej, na Białorusi.

Ks. prał. Sławomir Laskowski: Czas pobytu w Polsce i w parafii nazwałbym czasem lądowania. Na Białorusi ten okres trwał trzy lata, a w realiach polskich − mam nadzieję – ta adaptacja potrwa krócej. Oczywiście nawet nie próbuję porównywać warunków białoruskich i tutejszych, bo mogłoby to stać się przeszkodą dla mnie i mojej posługi. Trzeba zaakceptować to, co jest. Uczę się parafii i parafian, a parafianie uczą się mnie. Podjąłem się oczywiście niezbędnych remontów i spraw pilnych gospodarczo.

Jak rozumiesz parafię?

Przede wszystkim jako dom otwarty dla tych, którzy chcą w nim przebywać. Dzięki opatrzności Bożej rozpoczęliśmy od seniorów. Udało się stworzyć ośrodek wsparcia dla seniorów podlegający pod MOPR w Lublinie, czynny od poniedziałku do piątku. W tym obszarze wsparcie zakłada organizację zajęć z zakresu terapii zajęciowej, spotkania ze specjalistami, zajęcia prozdrowotne i kulturalne, z zakresu obsługi komputera, spotkania integracyjne. Poza tym staramy się w parafii zaoferować coś dorosłym i młodzieży. Ale to są pierwsze przymiarki. Nie mamy spektakularnych sukcesów duszpasterskich, myślę jednak, że zbliżyliśmy się z parafianami.

Jeśli zostaje się proboszczem dużej parafii, to obok spraw duszpasterskich i gospodarczych trzeba sprostać relacjom z wikariuszami, ze współpracownikami. Proboszcz jest kimś w rodzaju menedżera?

Jest raczej koordynatorem, choć w polskich realiach trzeba być też w jakimś sensie menedżerem. Trzeba być człowiekiem orkiestrą. To dobre i niedobre. Z jednej strony mam wgląd we wszystkie rzeczy, a z drugiej muszę zajmować się sprawami, które zrobiliby bardzo dobrze świeccy. Myślę, że z czasem pewne rzeczy będzie można przekazać osobom świeckim. Moim największym bólem po tych miesiącach spędzonych w Polsce jest niewielka liczba ludzi zaangażowanych w parafię. Albo inaczej: zbyt mało osób pozyskaliśmy dla Chrystusa jako zespół duszpasterski. Wolałbym być bardziej oblegany przez ludzi. Wiem, że najbardziej sensowne jest to, kiedy jestem dla nich. Moim marzeniem jest, by przy parafii gromadziło się więcej ludzi, by czuli, że to jest ich dom.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Zobacz także

Polecamy

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone przez internautów komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji

Reklama

Zapisane na później

Pobieranie listy

Sponsorowane

Https://Www.AUTOdoc.PL