Agnieszka Smreczyńska-Gąbka dzięki rozmowie i spotkaniu wydobyła na powierzchnię osobę i dzieło swojego wujka, wzmocnione świadectwami jego bliskich. Tym samym dała mu możliwość opowiedzenia swego życia tak, jak chciał. Dzięki temu nie zrobił tego ktoś inny, narażając tę opowieść na redukcję, przesunięcie akcentów czy niepotrzebne ubarwienia. Otrzymaliśmy czystą treść i prostą formę – ludzką.