Nowy numer 47/2021 Archiwum

Uratowała mnie zakonnica. Świadectwo ks. Pawłowskiego

Ks. Grzegorz Pawłowski, czyli Jakub Hersz Griner odszedł do Pana 21 października. Kilka lat temu opowiadał naszej redakcji historię swego ocalenia, które jako młody Żyd zawdzięczał siostrze zakonnej.

Gdyby nie siostra Klara Staszczak, dzisiejszy ks. Grzegorz Pawłowski, a tak naprawdę Jakub Hersz Griner, wyleciałby ze szkoły i pewnie źle skończył. Ocalały podczas wojny żydowski chłopiec znalazł matkę w zakonnicy.

Niemcy zamordowali jego rodziców i siostry. Ukrywali się w lepiance w lesie w Izbicy, gdzie znaleźli ich niemieccy żandarmi. Podczas zamieszania, jemu udało się uciec, ale pozostałych Niemcy najpierw zamknęli w remizie, a potem zastrzelili na cmentarzu. Poszedł do swego rodzinnego Zamościa z nadzieją, że tu ktoś mu pomoże. Rzeczywiście, na ulicy spotkał chłopaka - też żydowskiego pochodzenia - który popatrzył na niego i zapytał, czy chce żyć.

- Powiedziałem mu, że pewnie, że chcę. Kazał mi poczekać i gdzieś poszedł, a potem wrócił z metryką chrztu. Nie wiem, skąd ją wziął, ale tego dnia przestał istnieć Jakub Hersz Griner, a pojawił się Grzegorz Pawłowski - wspominał kapłan.

Ta metryka uratował chłopcu życie. Podczas wojny ukrywał się w różnych miejscach, najpierw w Zamościu pomagali mu Polacy, potem poradzili, by poszedł na wieś paść krowy, to będzie mu łatwiej. Tak rzeczywiście zrobił i u polskich gospodarzy przeżył wojnę.

- Nikomu nie mówiłem, że jestem Żydem, ale niektórzy na pewno się domyślali. Przerażony okrucieństwem wojny, świadomy, że moi bliscy zostali zamordowani tylko za to, że byli Żydami, nie przyznawałem się do swego pochodzenia. Po wojnie trafiłem do domu dziecka. Nikt nie wiedział o mnie prawdy. Gdy ksiądz przygotowywał dzieci do pierwszej komunii, ja byłem w tej grupie. Wiedziałem jednak, że powinienem najpierw być ochrzczony. Przed samą uroczystością poszedłem do księdza z płaczem i powiedziałem mu, że nie byłem chrzczony. Zapytał mnie skąd wiem, "matka mi powiedziała" odpowiedziałem i ksiądz warunkowo udzielił mi chrztu, a potem poszedłem do komunii. Od tamtej pory wiedziałem, że będę księdzem - opowiadał.

Kiedy był w 10 klasie, w szkole zorganizowano wiec, na którym mówiono o Kościele same złe rzeczy. On jako jedyny wstał i zaczął Kościoła bronić. Wywiązała się wielka awantura.

- Zrobiono specjalne zebranie w kuratorium, na którym zastanawiano się, co ze mną zrobić. Nie wiem, dlaczego znalazła się na nim zakonnica s. Klara Staszczak, benedyktynka misjonarka. Ona wtedy powiedziała, że weźmie mnie do siebie. Tak trafiłem do domu sióstr w Puławach. Zostałem otoczony taką miłością i troską, jakiej nigdy nie doświadczyłem. Szybko w moim sercu narodziło się przekonanie, że choć moja rodzona mama nie żyje, Pan Bóg dał mi nową w postaci siostry Klary - mówił ks. Pawłowski.

Kiedy powiedział siostrze, że chciałby pójść do seminarium, to ona pomogła mu we wszystkim.

- Trzeba było mieć specjalną wyprawkę, a ja, chłopak z domu dziecka, nie miałem nic. Siostry wszystko mi przygotowały. Do nich wracałem na wakacje i święta, ich dom stał się moim rodzinnym. To one przygotowały mi prymicje, kiedy zostałem księdzem i nieustannie się za mnie modliły. Im zawdzięczam to, kim dziś jestem - mówił ks. Pawłowski.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama