Mszy św. pogrzebowej przewodniczył abp Stanisław Wielgus, zaś kazanie wygłosił bp Ignacy Dec - obaj znali s. prof. Zofię Zdybicką, współpracowali z nią i niezwykle cenili.

- Ceniłem jej wiedzę i serdeczność. Jej postawa wzbogacała naszą wspólnotę akademicką. Mogę powiedzieć, że była kochana i szanowana przez profesorów KUL, studentów, siostry z jej wspólnoty zakonnej. Wiemy także, że bardzo ją cenił i szanował jej zdanie w różnych ważnych nie tylko dla uniwersytetu, ale i naszej Ojczyzny sprawach św. Jan Paweł II. W czasach kiedy polskie uczelnie wyższe opanowane były przez marksizm, ona wraz z kilkoma uczonymi z KUL i UKSW broniła w Polsce prawdziwej filozofii, niezależnej od politycznych i ideologicznych wpływów, ucząc studentów racjonalnego i obiektywnego widzenia rzeczywistości, oraz autentycznej chrześcijańskiej postawy w codziennym życiu - mówił abp Stanisław Wielgus.

O tym, że nie cały umieram przypomniał bp Ignacy Dec.

- Ta wyjątkowa kobieta, siostra urszulanka, znakomity filozof i przykładny chrześcijanin umarła dla świata, ale żyje dla Boga. Każdy zdaje sobie sprawę, że wszystkie istoty żywe z czasem umierają, tracąc życie biologiczne. Temu prawu podlega także człowiek, jednak w kulturze narodów, zwłaszcza w kulturze europejskiej, zadomowiło się już w starożytności przekonanie "nie cały umieram". Wyrosło ono z gleby wiary - prawdy zawartej w Bożym objawieniu oraz z życiowego doświadczenia i ze zdrowego rozsądku - na podstawie obserwacji naszych działań i tęsknoty za szczęściem, pełnym dobrem, pełną sprawiedliwością i miłością, których na ziem ciągle brakuje, a za czym tęskni ludzkie serce. My chrześcijanie mamy pewność, że życie się nie kończy, ale zmienia. S. prof. Zdybicka już doświadcza tego, na co my oczekujemy. Spoglądając na jej życie, mogę powiedzieć, że była ikoną KUL, ale jednocześnie była rozmodloną i pokorną siostrą zakonną. Promieniował wiarą i wiedzą, naturalną i nadprzyrodzoną mądrością. To, co pozostawiła po sobie nie tylko my, ale i przyszłe pokolenia będą studiować i naśladować - mówił bp Ignacy Dec.

S. prof. Zofia Józefa Zdybicka została pochowana w Lublinie na cmentarzu przy ulicy Lipowej.

Zofia Zdybicka urodziła się 5 VIII 1928 r. w Kraśniku Lubelskim jako córka Feliksa i Heleny z domu Łukasik. W 1948 r. zdała egzamin dojrzałości w Technikum Kupieckim im. A. J. Vetterów w Lublinie. W roku 1956/1957 rozpoczęła studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jej profesorami byli m. in. Mieczysław A. Krąpiec OP, Stefan Swieżawski, ks. Marian Kurdziałek, ks. bp Karol Wojtyła i ks. Stanisław Kamiński. 20 VI 1961 r. uzykała tytuł magistra filozofii. Praca magisterska, pisana pod kierunkiem o. prof. M. A. Krąpca miała tytuł "O naturze rozumowania redukcyjnego występującego w filozofii bytu". Stopień doktora filozofii uzyskała na podstawie złożonego rygorozum oraz rozprawy doktorskiej pt. "Filozoficzne podstawy poznawalności Boga u H. de Lubaca", napisanej pod kierunkiem o. prof. M. A. Krąpca. W marcu 1966 r. podjęła w KUL zajęcia zlecone. Dnia 1 X 1966 r. została zatrudniona na etacie starszego asystenta, a 15 II 1967 r. - adiunkta przy Katedrze Metafizyki. 29 X 1970 r. na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL odbyło się, z wynikiem pomyślnym, kolokwium habilitacyjne Zofii Zdybickiej. Recenzentami dorobku naukowego i rozprawy pt. Próba zbudowania tomistycznej teorii partycypacji byli o. prof. M. A. Krąpiec, ks. prof. K. Kłósak, ks. prof. S. Kamiński i ks. doc. M. Jaworski.

W 1971 r. powołano Zofię Zdybickią na stanowisko docenta, a w 1973 r. powierzono jej kierownictwo nowo utworzonej Katedry Filozofii Religii. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego i stanowisko profesora KUL otrzymała w 1978 r., a tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych - w 1988 r.

Zdybicka dopełniała swoje wykształcenie jako research fellow w Yale University (New Haven, USA 1977/1978), w The Catholic University of America w Waszyngtonie (1978) oraz w Katolickim Uniwersytecie w Leuven (1972, 1981, 1984, 1990, 1994, 1995).
Siostra Zdybicka rozwinęła szeroką działalność dydaktyczną. Jej niejako "koronne" zajęcia to wykłady kursoryczne i monograficzne z filozofii Boga i religii, a także proseminarium, seminarium magisterskie i doktorskie z filozofii Boga i religii. Autorka prowadziła też zajęcia z metafizyki, antropologii i etyki. Wykładała ponadto wstęp do filozofii i główne problemy filozofii. Wypromowała około 100 magistrów oraz 28 doktorów.

Zofia Zdybicka pełniła rozmaite funkcje administracyjne w uniwersytecie. W latach 1979-1984 była kierownikiem Sekcji Filozofii Teoretycznej, w latach 1984-1986 - prodziekanem Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej, a w latach 1986-1987 i 1990-1999 - dziekanem tegoż wydziału.

Była (w KUL) wieloletnią przewodniczącą Senackiej Komisji ds. Kontaktów z Instytucjami Naukowymi za Granicą oraz członkiem Komisji Wydawniczej, ds. Nauki, Młodzieżowej oraz Lokalowej. Była członkiem Zarządu Towarzystwa Naukowego KUL, współredaktorem "Roczników Filozoficznych" z. 2, jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL, redaktorem działu "Filozofia religii" w Encyklopedii Katolickiej, członkiem komitetu naukowego Powszechnej Encyklopedii Filozofii, członkiem rady naukowej serii wydawniczej "Biblioteka Filozofii Realistycznej".

Zofia Zdybicka organizowała wiele spotkań naukowych. Przede wszystkim zorganizowała Światowy Kongres Filozofii Chrześcijańskiej w Lublinie nt. "Wolność we współczesnej kulturze" (20-25 VIII 1996) - kongres, który zgromadził ponad 300 uczonych z 30 krajów całego świata. Ponadto zorganizowała bądź współorganizowała wiele innych sympozjów, m. in. Międzynarodowe Sympozjum Filozoficzne w Krakowie (1978), Międzynarodowe Kolokwium nt. "Wspólne korzenie chrześcijańskie narodów Europy" (Rzym 1981), Międzynarodowe Sympozjum Antropologiczne nt. "Dramat osoby i natury" (Lublin 1984), Ogólnopolskie Sympozjum nt. "Zadania filozofii w kulturze współczesnej" (Lublin 1986), Sympozjum nt. "To, co Boskie i to, co ludzkie w kulturze chrześcijańskiej" (Lublin 1987), Sympozjum nt. "Religia a sens bycia człowiekiem" (Lublin 1992).
Wygłosiła referaty i odczyty na wielu konferencjach, sympozjach i kongresach o zasięgu nie tylko krajowym, ale nawet światowym (Bergamo, Mediolan, Rzym, Neapol, Waszyngton, Ottawa, Bruksela, Baltimore, Edmonton, Montreal, New Haven, Waterbury, Chicago, Praga, Paryż, Leuven, Louvain la Neuf, Brześć oraz wiele miast w Polsce).
Kolejnym miejscem aktywności Zofii Zdybickiej są struktury Kościoła Katolickiego w Polsce. Od 25 IX 1948 r. jest członkiem Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego. W latach 1963-1983 i 2001-2007 była członkiem Rady Generalnej zgromadzenia, a w latach 1983-2003 Przełożoną Centrum Lubelskiego tegoż zgromadzenia.