Ksiądz Franciszek Blachnicki (1921-1987) odegrał niezwykle istotną rolę w kształtowaniu postaw religijnych i społecznych w Polsce, zwłaszcza wśród młodzieży. Jego działalność formacyjna, duszpasterska i wychowawcza przyczyniła się do budowania świadomości odpowiedzialności za Kościół i ojczyznę, a także do umacniania wolności wewnętrznej człowieka w realiach systemu komunistycznego.
Senat podkreślił jego bezwarunkowe oddanie służbie bliźniemu, Kościołowi i Polsce, wskazując, że dzieła stworzone przez ks. Blachnickiego nie tylko ukształtowały całe pokolenia Polaków, ale pozostają aktualne również dziś - inspirując do życia opartego na wartościach, prawdzie i odpowiedzialności społecznej.
Lublin jest miejscem szczególnym w historii Ruchu Światło-Życie. Jego założyciel ks. Franciszek Blachnicki, związany przez wiele lat z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim, nie tylko tu pracował i mieszkał, ale i wprowadzał w życie zasady, które miały ewangelizować każdego Polaka.
Po likwidacji Krucjaty Wstrzemięźliwości, której centrala mieściła się w Katowicach, ks. Franciszek Blachnicki podjął studia w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. To tutaj na początku lat 60. XX wieku rozpoczął najpierw studia licencjackie, a następnie doktoranckie i został pracownikiem naukowym KUL. Z uczelnią związany był do roku 1976. To o tyle istotne, że początek jego studiów przypada w momencie, kiedy rozpoczynały się w Kościele przygotowania do Soboru Watykańskiego II, a potem ten sobór trwał. Z nim wiąże się odnowa w Kościele katolickimi, którą żyło także całe środowisko związane z Katolickim Uniwersytetem Lubelskiem.
Ks. Blachnicki miał doświadczenie pracy z ministrantami w latach 50. XX wieku, dlatego odnowa liturgiczna dawała mu możliwość rozpostarcia żagli. Wiatr odnowy pozwolił mu podjąć działania, które sprawiły, że duszpasterstwo nabrało większej dynamiki. Zdawał sobie doskonale sprawę, że w Polsce czasów PRL trudno pracować z młodzieżą, a wszelkie działania są kwestionowane, nawet harcerstwo zostało podporządkowane władzy ludowej. Widział, że Kościół jest miejscem najbardziej niezależnym od władzy komunistycznej, w związku z tym stwarzało to najwięcej możliwości działania w kwestii wychowania młodzieży. Z drugiej strony był świadomy, że młodych ludzi można nie tylko kształtować w postawach patriotycznych, ale także uczyć pracy nad sobą. Podkreślał, że samokształtowanie jest zadaniem każdego chrześcijanina.
Ks. Blachnicki wykorzystując swoje doświadczenie duszpasterskie, w 1963 roku rozpoczął organizowanie oaz rekolekcyjnych. Najpierw dla dziewcząt, potem od 1967 roku dla chłopców. Na początku lat siedemdziesiątych wznowił rekolekcje Oazy Dzieci Bożych.
Widział kilka kierunków odnowy liturgicznej w Polsce. Rozumiał, że nie wystarczy opierać się na samych ministrantach, ale trzeba zadbać o formowanie księży. Katolicki Uniwersytet Lubelski był najlepszym miejscem do kształcenia duszpasterzy, którzy mogli włączać się w odnowę liturgiczną. Duża część pierwszych moderatorów oaz to byli absolwenci KUL. To stąd poszli na całą Polskę.
W latach 60. zostały stworzone trzy ośrodki, w których wprowadzano odnowę liturgiczną w Polsce. Dwa znajdowały się w Lublinie - na KUL oraz w kościele oo. jezuitów przy ul. Królewskiej, oraz w Kaplicy Dobrego Pasterza w Krościenku. Były to pierwsze miejsca w kraju, gdzie wprowadzono język polski do liturgii, modlitwę wiernych czy procesję z darami.
Ks. Blachnickiemu zależało na przygotowaniu księży do aktywnej pracy duszpasterskiej. W tym celu zorganizował lubelski zespół liturgiczny, czyli grupę księży, którzy jeździli do parafii i przybliżali innym kapłanom odnowę liturgiczną.
Jesienią 1981 roku zainaugurował w Lublinie działalność Chrześcijańskiej Służby Społecznej. O ile ks. Blachnicki mówił, że nie zamierza tworzyć partii politycznej, to mówił jasno, że jest potrzeba, by oazowicze pracowali w służbie narodu, także jako posłowie czy ministrowie. Wydaje się to nierealne w czasach głębokiej komuny. Inauguracja tego nowego programu odbyła się 11 listopada 1981 roku na Sławinku. Myśl tę rozwija już na emigracji, widząc szerzej, że nie tylko Polska potrzebuje przemiany. Tak powstaje Chrześcijańska Służba Wyzwolenia Narodów.
Ks. Franciszek w 1981 roku wyjeżdża na sesję naukową do Rzymu. W tym czasie w Polsce zostaje wprowadzony stan wojenny i Blachnicki nie ma możliwości powrotu do kraju. Zostaje na emigracji, osiada w Niemczech, gdzie tworzy ośrodek jednoczący Polaków i prowadzi wydawnictwo na rzecz Ruchu Światło-Życie. W 1987 roku zostaje zamordowany przez agentów bezpieki.
