Modlitwa zgromadziła nie tylko parafian i pielgrzymów, ale również tych, którzy w świecie pełnym niepokoju szukają nadziei, pokoju i duchowego ocalenia. Już na początku Eucharystii proboszcz parafii ks. Wiesław Kosicki podkreślał, że fatimskie orędzie pozostaje niezwykle aktualne także dzisiaj.

- Dzisiejsza uroczystość gromadzi nas przy Maryi, która przed ponad stu laty przypomniała światu o potrzebie pokuty, modlitwy i nawrócenia. W dzisiejszych czasach niepokoju i niepewności pragniemy zawierzyć Jej nasze rodziny, nasze sprawy, naszą parafię i ojczyznę oraz cały świat, prosząc szczególnie o dar pokoju i jedności. Dzisiejsza uroczystość jest także okazją do dziękowania Maryi za jej opiekę nad Kościołem i światem oraz by prosić o to, aby orędzie fatimskie nieustannie prowadziło nas drogą wiary, modlitwy i zawierzenia nas Chrystusowi. Niech ta wspólna modlitwa umocni nasze serca i otworzy nas na działanie Matki Bożej - mówił proboszcz.

Słowa te stały się duchowym wprowadzeniem do homilii wygłoszonej przez ks. Grzegorza Musiała, dyrektora Domu Księży Archidiecezji Lubelskiej. Kazanie miało niezwykle osobisty i poruszający charakter. Kapłan nie zatrzymał się jedynie na przypomnieniu fatimskiego wezwania do odmawiania Różańca i pokuty. Skupił się przede wszystkim na miłości: tej najczystszej, matczynej, która nigdy nie przestaje szukać człowieka.

- Uczniów Chrystusa poznaje się po miłości. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością - przypominał homileta. Kapłan zwrócił uwagę, że chrześcijaństwo nie jest jedynie zbiorem praktyk czy religijnych deklaracji, ale drogą codziennego powracania do Boga. Człowiek nie otrzymuje miłości raz na zawsze. Musi o nią walczyć każdego dnia, zmagając się ze słabością, grzechem i obojętnością współczesnego świata.

Najbardziej przejmującym momentem homilii była historia, którą ks. Musiał przywołał ze swojej posługi w domu pomocy społecznej. Opowiedział o starszej kobiecie dotkniętej chorobą, która odebrała jej niemal całą pamięć. Nie wiedziała, kim jest, nie pamiętała swojego imienia ani przeszłości. Jedno jednak pozostało nienaruszone - miłość do dzieci.

- Każdego dnia pytała: "Czy nie widziałeś moich dzieci?”. Nie pamiętała niczego, ale pamiętała, że kocha - wspominał kapłan.

W tym obrazie homileta dostrzegł niezwykłą metaforę miłości Maryi. Tak jak tamta matka z domu opieki, tak Matka Boża nieustannie pyta świat o swoje dzieci. Nie przestaje ich szukać, nawet gdy odchodzą od Boga, gubią się w życiu albo próbują żyć tak, jakby Boga nie było.

„Gdzie są moje dzieci?”. To pytanie stało się centralnym motywem całego kazania. Ks. Musiał wypowiadał je wielokrotnie, nadając mu coraz głębsze znaczenie.

- Gdzie są moje dzieci? Gdzie są te dzieci, za które umarł mój Syn Jezus Chrystus? - pytał, nawiązując do duchowego bólu Maryi. Kapłan mówił o rodzicach, którzy przed laty przynosili swoje dzieci do chrztu, obiecując troskę o ich wiarę. Mówił o dzieciach pierwszokomunijnych, dla których organizowano wielkie uroczystości i rodzinne święta. O młodych przyjmujących bierzmowanie i deklarujących wierność Chrystusowi. O małżonkach ślubujących sobie miłość przed ołtarzem.

- Gdzież oni są dzisiaj? Gdzie są te dzieci, które miały iść przez życie z Bogiem? Gdzie są ci, którzy odwrócili się od miłości? - pytał z bólem.

Nie były to słowa oskarżenia, ale raczej wołanie matki, która tęskni za swoimi dziećmi. W całym kazaniu wyraźnie wybrzmiewało przekonanie, że Maryja nikogo nie przekreśla. Nawet człowiek poraniony, zagubiony czy oddalony od Boga nadal ma miejsce w Jej sercu.

Homileta przypomniał również słowa Jana Pawła II wypowiedziane w Fatimie 13 maja 2000 roku:

„Najświętsza Panna przybyła tutaj prosić ludzi, żeby nie obrażali już nigdy Boga naszego Pana, który tak bardzo jest obrażany”.

W tym duchu ks. Musiał podkreślał, że przesłanie fatimskie pozostaje niezmiennie aktualne. Maryja wzywa do modlitwy różańcowej, pokuty i przemiany życia, ponieważ tylko w ten sposób człowiek może odnaleźć drogę do Boga i prawdziwego pokoju. Kaznodzieja apelował także, aby wierni nauczyli się traktować Maryję tak, jak traktuje się własną matkę: z czułością, zaufaniem i wdzięcznością.

- Jej serce jest stale otwarte dla nas. Zacznijmy szanować Jej cichą obecność na drogach naszego życia. Ona niczego nie zabiera. Ona prowadzi do miłości Boga - mówił ks. Musiał.

Całe kazanie było głębokim przypomnieniem, że człowiek bez miłości gubi sens życia. Maryja natomiast pozostaje Matką, która cierpliwie stoi przy człowieku nawet wtedy, gdy ten oddala się od Boga. Nie przestaje pytać. Nie przestaje czekać. Nie przestaje kochać.

Uroczystości zakończyła procesja fatimska z figurą Matki Bożej oraz modlitewne czuwanie połączone z możliwością oddania czci relikwiom świętych dzieci fatimskich Hiacynty i Franciszka, kanonizowanych przez papieża Franciszka w setną rocznicę objawień fatimskich.

Tego wieczoru w lubelskiej świątyni szczególnie mocno wybrzmiewało jedno pytanie - pytanie matki, która nigdy nie przestaje kochać: „Gdzie są moje dzieci?”

Więcej w "Gościu Niedzielnym" nr 22/2026.