Ekstremalna Droga Krzyżowa to dyskomfort. Nie tylko fizyczny. Dla wielu znacznie bardziej dotkliwe od bólu mięśni, zimna oraz wszechogarniającej senności jest poczucie samotności i często swojej bylejakości. − W tym momencie przychodzi Pan Bóg. Podaje rękę i mówi: chodź ze mną, nie jesteś taki zły − śmieje się Mariusz Banasiuk, który jest już, jak mówi, weteranem EDK. − Doświadczyłem różnych emocji w czasie tych pielgrzymek. Raz była euforia, innym razem dół. Zawsze doszedłem, bo walczyłem. Myślę, że najważniejsza jest w tym wszystkim intencja. Jeśli idziemy tylko po to, by się sprawdzić fizycznie, szczególnie w dłuższej trasie, zawsze będzie pokusa, by odpuścić. Trzeba mieć głębszą motywację.